تا هيچ منتظر نگذاريم مرگ را
ما رخت خويش بسته مهيا نشسته ايم
يكدم ز موج حادثه ايمن نبوده ايم
چون ساحليم و بر لب دريا نشسته ايم
از عمر جز ملال نديدم و همچنان
چشم اميد بسته به فردا نشسته ايم
آتش به جان و خنده به لب در بساط دهر
چون شمع نيم مرده چه زيبا نشسته ايم
ا

ي گل بر اين نواي غم انگيز ما ببخش
كز عالمي بريده و تنها نشسته ايم
تا همچو ماهتاب بيايي به بام قصر
مانند سايه در دل شب ها نشسته ايم
تا با هزار ناز كني يك نظر به ما
ما يكدل و هزار تمنا نشسته ايم
چون مرغ پر شكسته فريدون به كنج غم
سر زير پر كشيده و شكيبا نشسته ايم

 ~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~..~!~

با خود عهد کردم که از یادت نبرم!!!

پرده ای سیاه به روی دریچه ی دلم اویختم

که همه بترسند وفرار کنند

خاطراتت را سوزاندم وبه دریای فراموشی سپردم

امروز که قیافه ام را در اینه می بینم

می بینم که همه ی بلاها را بر سر خودم اوردم!؟

نه تو تنها نيستي ماهي و زورق و پارو پس چيه نه تو تنها نيستي اين همه ستاره پس مال كيه

نه تو تنها نيستي  خلوت دلكده نقاشيه نه تو تنها نيستي  فكر ازادي خود زندگيه

نگو ما دوتا كميم من و تو اين همه ايم اي عزيز گل ريز عشق يعني همه چيز

عشق يعني همه چيز

نه تو تنها نيستي ناتمام من تمام تو ميشه نه تو تنها نيستي دست من سفره شام تو ميشه

حتي تبت قد بام تو ميشه ماه نقره اي به نام تو ميشه

نه تو تنها نيستي نه تو تنها نيستي

نگو ما دوتا كميم من و تو اين همه ايم اي عزيز گل ريز عشق يعني همه چيز

عشق يعني همه چيز

درد بي دردي و دردي دلپيچ درد بي عشقي ما يعني هيچ مثل يك اينه بيجيوه خاك بي عشق جهان بي ميوه

نه تو تنها نيستي نه تو تنها نيستي

نگو ما دوتا كميم من و تو اين همه ايم اي عزيز گل ريز عشق يعني همه چيز       عشق يعني همه چيز

 نشسته بود رو زمین و داشت یه تیکه هایی از رو زمین جمع می کرد . بهش گفتم : کمک می خوای ؟

 گفت : نه .

 گفتم :خسته میشی بزار خوب کمکت کنم .

 گفت : نه ، خودم جمع می کنم .

 گفتم : حالا تیکه های چی هست ؟ بدجوری شکسته مشخص نیست چیه ؟

 نگاه معنی داری کرد و گفت : قلبم . این تیکه های قلب منه که شکسته . خودم باید جمعش کنم .

 بعدش گفت : می دونی چیه رفیق ، آدما این دوره زمونه دل داری بلد نیستن ، وقتی می خوای یه دل پاک و بی ریا رو به دستشون بسپری هنوز تو دستشون نگرفته می ندازنش زمین و می شکوننش ،میخوام تیکه هاش رو بسپرم به دست صاحب اصلیش اون دل داری خوب بلده .

 میخوام بدم بهش بلکه این قلب شکسته خوب شه آخه می دونی خودش گفته قلبهای شکسته رو خیلی دوست داره .

 گفتٌ: تیکه های شکسته رو جمع کرد و یواش یواش ازم دور شد . و من توی این فکر که چرا ما آدما دل داری بلد نیستیم.

 دلم می خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو می سپری دست هر کسی ، انگاری فهمید تو دلم چی گفتم . برگشت و گفت : رفیق ، دلم رو به دست هر کسی نسپردم اون برای من هر کسی نبود ،اون هر کسی نبود . گفتٌ و اینبار رفت سمت دریا . سهمش از تنهایی هاش دریایی بود که راز دارش بود .

وقتی گریه هایم و رو زیر باران پنهان میکردم تونبودی... ولی از دور اونارو برام پاک میکردی

تا حالا شده به خاطر اینکه کسی صدای شکستن قلبتو نشنوه با صدای بلند بخندی...

ولی تو فقط صداشو نشنیدی اونو واسم ترمیم کردی

تا حالا شده واسه کنار اومدن با زندگی با خودت قهر کنی...

ولی تو مهربونی رو با نگاهت به من یاد دادی...