یار من وقتی که شیرین بود فرهادم نکرد

بر بیابان رفتم و چون آسمان غوغا زدم

عاقبت دلدار من گوشی به فریادم نکرد

در جهان هر دم به ملک درد طوفان می وزد

تک شدم در دار غم آزاده ای شادم نکرد

قلب من در آتش هجران عجب مردانه سوخت

مردی از این بند و دام تیره آزادم نکرد

ذهنم را بخواني

اشکم را ببيني

صدايم را بشنوي

صدايي را که تو در من خفه کردي

آن صداي خفه روزي به تو خواهد گفت
                  

دوستت دارم

بمان

رو به رفتن بود و من در اضطراب                         دیده ام گریان دلم بیمار بود

گفتمش از گریه لبریزم مرو                                 گفت جا ناگریز و ناگریز

گفتم او را لحظه ای دیگر بمان                            گفت می خواهم ولی دیر است دیر

کاشکی بودی و می ديدی که بهونت و ميگيره

می دونی عطر نفس هات چی به روز من آورده؟

می دونی دوری دستات اشکمو باز درآورده؟

جای انگشت های نازت چی بزارم توی دستم؟

می دونم ! ياس و بنفشه که بگم عاشقت هستم

کاشکی بودی و سرت رو باز می ذاشتی روی شونم

باز می ذاشتی و می گفتم تويی اون همه بهونم

به خدا فرض محال که يه دم بی تو بمونم

تو شدی همه وجودم  تويی رنگ آسمونم

عمريه در طلب تو سوختم و مثل کويرم

ياس من تنهام نزاری به خدا بی تو ميميرم